چگونه طراحی پالت بر استفاده از کانتینر 20 فوت و 40 فوت تأثیر می گذارد

استفاده از کانتینر اغلب به عنوان یک مشکل برنامه ریزی حمل و نقل در نظر گرفته می شود، اما بخشی از نتیجه خیلی زودتر مشخص می شود - زمانی که پالت طراحی می شود. طول پالت، عرض، ارتفاع، وزن، هندسه عرشه و قابلیت تودرتو همگی می‌توانند بر میزان کارآمد بودن محموله در داخل کانتینرهای 20 فوت و 40 فوت تأثیر بگذارند.

دو طرح پالت با ظرفیت بار مشابه ممکن است نتایج حمل و نقل بسیار متفاوتی را ایجاد کند. یکی ممکن است به طور موثر با ابعاد کانتینر و ردپای محموله هماهنگ شود، در حالی که دیگری نوارهای کف استفاده نشده، آویزان غیر ضروری یا وزن اضافی بسته بندی ایجاد می کند. برای صادرکنندگانی که محموله‌های مکرر را جابه‌جا می‌کنند، تفاوت‌های کوچک در هندسه پالت می‌تواند منجر به تغییرات معنی‌دار در ظرفیت کانتینر و هزینه لجستیک شود.

استفاده از کانتینر با ردپای پالت شروع می شود

اولین سوال در برنامه ریزی ظروف پالت شده معمولاً این است که چند پالت می تواند در کف ظروف قرار گیرد. این محاسبه با ردپای پالت - طول و عرض خارجی پالت - آغاز می شود، اما پاسخ صرفاً تقسیم مساحت کف بر مساحت پالت نیست.

یک پالت باید از نظر فیزیکی در ردیف ها و ستون ها قرار گیرد، به این معنی که نسبت طول به عرض آن به اندازه مساحت کل آن اهمیت دارد. رد پای پالت صادراتی رایج ممکن است شامل فرمت هایی مانند 1200 × 1000 میلی متر، 1200 × 800 میلی متر، 1100 × 1100 میلی متر، 1140 × 1140 میلی متر و اندازه های سفارشی توسعه یافته در مورد محموله های خاص باشد.

پالتی که در یک جهت کارآمد عمل می کند ممکن است فضا را در جهت دیگر هدر دهد. برخی از طرح های بارگیری از تمام پالت ها در یک جهت استفاده می کنند، در حالی که برخی دیگر از پالت های چرخانده استفاده می کنند تا از کف موجود به طور موثرتری استفاده کنند.

به همین دلیل است که انتخاب پالت برای صادرات نباید با این فرض شروع شود که رایج ترین اندازه استاندارد به طور خودکار بهترین اندازه برای هر محصول کانتینری است.

تغییرات کوچک در ابعاد پالت می تواند فضاهای مرده بزرگی ایجاد کند

بارگیری کانتینر به سازگاری ابعادی بسیار حساس است. افزایش اندک در عرض پالت یا برآمدگی محموله گاهی اوقات می تواند مانع از قرار گرفتن دو واحد در کنار هم شود و نواری از فضای کف باقی بماند که نمی توان به طور موثر از آن استفاده کرد.

همین مشکل ممکن است در طول ظرف رخ دهد. اگر ابعاد پالت به طور موثر به فضای بارگیری در دسترس تقسیم نشود، ردیف نهایی ممکن است یک شکاف غیرقابل استفاده باقی بگذارد، حتی اگر کل منطقه استفاده نشده نسبتاً کوچک به نظر برسد.

این نسبت به عنوان اولین تخمین مفید است، اما به تنهایی کارایی واقعی حمل و نقل را نشان نمی دهد. برنامه‌های بارگیری واقعی همچنین باید امکان بارگیری بار، دسترسی به درها، مواد ایمن‌سازی، چاه‌ها، فضای خالی لیفتراک و ترتیب عملی بارگیری پالت‌ها را فراهم کنند.

کانتینرهای 20 فوت و 40 فوت به استراتژی های مختلف بارگیری پاداش می دهند

یک کانتینر 40 فوتی طولانی تر از یک کانتینر 20 فوتی است، اما این بدان معنا نیست که کارآمدترین الگوی بارگیری همیشه دو برابر کردن ساده آرایش 20 فوتی است.

ظروف طولانی‌تر فرصت‌های بیشتری را برای جهت‌گیری متناوب پالت فراهم می‌کنند، اما فضای بیشتری را برای ناکارآمدی ابعادی تجمعی ایجاد می‌کنند. یک شکاف کوچک که در چندین ردیف پالت تکرار می شود، می تواند تا انتهای ظرف به مقدار قابل توجهی فضای بلااستفاده تبدیل شود.

ظروف 20 فوتی غالباً بارهای متراکم و فشرده را ترجیح می دهند

کانتینرهای بیست فوتی معمولاً برای محموله های صنعتی متراکم یا نسبتاً سنگین استفاده می شوند. در این محموله ها، هم فضای کف و هم محموله می توانند به محدودیت تبدیل شوند.

طراحی پالت که به طور موثر از فضای کف استفاده می کند اما وزن غیرضروری را اضافه می کند ممکن است مقدار محموله تجاری قابل حمل را کاهش دهد. بنابراین، برای محصولات سنگین، وزن پالت باید همان توجهی را داشته باشد که ردپایی دارد.

کانتینرهای 40 فوت انعطاف پذیری بیشتری در بارگیری ارائه می دهند

کانتینرهای چهل فوتی می‌توانند تعداد پالت‌های بزرگ‌تر و الگوهای بارگیری طولانی‌تر را در خود جای دهند و برنامه‌ریزی جهت‌گیری را به ویژه مهم می‌سازد. بسته به ابعاد پالت، جهت گیری مختلط ممکن است فضای مرده ای را که در غیر این صورت در کناره ها یا پشت ظرف باقی می ماند، کاهش دهد.

با این حال، برنامه های بارگیری طولانی تر باید ایمن سازی محموله و توزیع وزن را نیز در نظر بگیرند. به حداکثر رساندن تعداد پالت بدون حفظ توزیع وزن پایدار می تواند بعداً مشکلات حمل و نقل عملی ایجاد کند.

برآمدگی بار می تواند یک طرح پالت کارآمد را از بین ببرد

یکی از رایج ترین اشتباهات برنامه ریزی این است که بارگذاری را فقط بر اساس ابعاد اسمی پالت محاسبه کنید.

اگر یک پالت 1200 × 1000 میلی‌متر کارتن‌ها، کیسه‌ها یا اجزای صنعتی را حمل می‌کند که فراتر از عرشه گسترش می‌یابد، کانتینر به طور مؤثر ردپای محموله بزرگ‌تری را می‌بیند - نه مشخصات پالت چاپ شده روی نقشه.

حتی اورهنگ معمولی نیز می تواند با بارگذاری کنار هم تداخل داشته باشد، فاصله اطراف دیواره های کانتینر را کاهش دهد یا بین بارهای مجاور تماس ایجاد کند. همچنین در صورت ساییده شدن محموله به ظرف یا پالت های مجاور در حین حمل و نقل، می تواند خطر بسته بندی آسیب دیده را افزایش دهد.

شرایط مخالف، زیر آویز بیش از حد، نیز می تواند فضا را هدر دهد. اگر محموله فقط بخش کوچکی از عرشه پالت را اشغال کند، ممکن است پالت سطح کف و مواد بیشتری را نسبت به نیاز واقعی محصول مصرف کند.

بنابراین برای برنامه های صادراتی تکراری، ردپای پالت باید حول محورهای زیر توسعه یابد:

• طول و عرض محموله واقعی،
• فاصله لبه قابل قبول،
• تحمل بسته بندی،
• پایداری بار و
• جهت بارگیری کانتینر

ارتفاع پالت و طراحی عرشه بر استفاده عمودی تأثیر می گذارد

بارگیری از کف بیشترین توجه را در برنامه ریزی کانتینر به خود جلب می کند، اما ارتفاع پالت نیز می تواند بر ظرفیت قابل استفاده تأثیر بگذارد.

ارتفاع کل بارگیری شده شامل خود ساختار پالت، ارتفاع محموله، هر لایه انباشته شده و فاصله مورد نیاز برای بارگیری و ایمن سازی است. در محموله هایی که دو پالت بارگذاری شده یا چندین لایه محصول به صورت عمودی روی هم چیده شده اند، حتی یک افزایش نسبتاً اندک در ارتفاع پالت می تواند تعیین کند که آیا این چیدمان عملی است یا خیر.

ضخامت عرشه تنها یک قسمت از معادله ارتفاع است

ارتفاع پالت تحت تأثیر موارد زیر است:

• ضخامت عرشه،
• عمق دنده،
• ارتفاع پا،
• ترخیص چنگال ورودی، و
• هندسه قالب گیری کلی

کاهش ارتفاع می تواند استفاده از مکعب را بهبود بخشد، اما طراحی همچنان باید به لیفتراک ها یا کامیون های پالت اجازه ورود صحیح را بدهد و باید عمق ساختاری کافی برای پشتیبانی از محموله را حفظ کند.

برای پالت‌های چوبی قالب‌گیری‌شده، دنده‌ها و پایه‌های یکپارچه به سازندگان اجازه می‌دهد تا ساختار را با دقت بیشتری نسبت به کاهش هر بخش به همان میزان، بهینه کنند. هدف حذف ارتفاع غیرضروری با حفظ دسترسی حمل و نقل و سفتی مورد نیاز است.

وزن پالت می تواند به یک مشکل محموله کانتینر تبدیل شود

وزن خالص پالت بخشی از کل جرم حمل شده است. هنگامی که یک محموله به حد مجاز محموله کانتینر نزدیک است، هر کیلوگرم استفاده شده توسط بسته بندی، وزن موجود برای محموله های تجاری را کاهش می دهد.

یک تصویر ساده را در نظر بگیرید. اگر یک پالت طرح 18 کیلوگرم و دیگری 14 کیلوگرم وزن داشته باشد، تفاوت در هر پالت 4 کیلوگرم است. در 20 پالت، که نشان دهنده 80 کیلوگرم وزن کمتر بسته بندی در ظرف است.

در طول یک برنامه حمل و نقل سالانه بزرگ، تفاوت تجمعی می تواند قابل توجه باشد. با این حال، پالت های سبک تر به طور خودکار باعث صرفه جویی در حمل و نقل نمی شوند. اگر کانتینر به جای محموله از نظر حجم محدود باشد، کاهش وزن پالت ممکن است ظرفیت بار اضافی کمی ایجاد کند.

به همین دلیل وزن پالت باید همراه با چگالی محموله در نظر گرفته شود. ماشین آلات سنگین، اجزای فلزی و محصولات ساختمانی متراکم ممکن است از کاهش وزن پالت نسبت به کالاهای سبک وزنی که ظرف را قبل از رسیدن به حد مجاز وزن پر می کنند، سود بیشتری ببرند.

پالت‌های Nestable، استفاده از ظروف پالت خالی را بهبود می‌بخشند

استفاده از پالت بارگذاری شده و استفاده از پالت خالی مشکلات متفاوتی هستند.

هنگام بارگیری، فاکتورهای اصلی ردپای محموله، ابعاد پالت، وزن کل و شرایط انباشتگی است. هنگامی که پالت ها خالی هستند، شکل خود آنها تعیین می کند که چقدر حجم ذخیره سازی و حمل و نقل مصرف می کنند.

یک پالت معمولی غیر تودرتو در هنگام روی هم قرار گرفتن تقریباً تمام ارتفاع خود را حفظ می کند. یک پالت قالبی تودرتو می‌تواند به بخشی از هر پالت اجازه دهد تا در پالت زیر آن قرار گیرد و ارتفاع موثر پشته را کاهش دهد.

این تمایز مهم است زیرا ممکن است یک پالت تغییر کمی در تعداد کانتینرهای بارگذاری شده ایجاد کند، اما هنوز در صورت ذخیره، تغییر موقعیت یا بازگرداندن پالت‌های خالی، هزینه لجستیک را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد.

برای صادرکنندگانی که سیستم های پالت یک طرفه را کار می کنند، انبار خالی فشرده نیز می تواند فضای انبار را قبل از استفاده از پالت کاهش دهد.

اندازه پالت استاندارد یا اندازه سفارشی: کدام یک برای صادرات بهتر است؟

استانداردسازی مزایای آشکاری دارد. پالت های استاندارد منبع، جایگزینی و ادغام با سیستم های انبار تاسیس شده آسان تر است. لیفتراک ها، قفسه ها، نوار نقاله ها و امکانات مشتری نیز احتمالاً حول ابعاد مشترک طراحی می شوند.

با این حال، محصولات صادراتی ثابت گاهی اوقات ممکن است از یک ردپای سفارشی بهره مند شوند، به خصوص زمانی که ابعاد محموله به طور موثر با یک پالت استاندارد هماهنگ نباشد.

توسعه پالت سفارشی نباید تنها بر نصب یک پالت دیگر در یک ظرف متمرکز شود. هزینه ابزار، حجم سفارش، سازگاری با لیفتراک، الزامات انبار مشتری و در دسترس بودن جایگزین نیز باید در نظر گرفته شود.

بنابراین بهترین پالت برای صادرات همیشه کوچکترین پالت یا پالتی نیست که بیشترین تعداد ظروف نظری را تولید کند. این طراحی است که بهترین نتیجه لجستیکی کلی را ایجاد می کند.

چگونه خریداران باید قبل از سفارش استفاده از پالت و کانتینر را محاسبه کنند

برنامه ریزی کانتینر باید با محموله شروع شود نه کاتالوگ پالت. یک فرآیند عملی را می توان به چند مرحله تقسیم کرد.

بهینه سازی پالت باید کل سیستم لجستیک را در نظر بگیرد

به حداکثر رساندن تعداد پالت در داخل یک ظرف تنها زمانی مفید است که پالت حاصل همچنان در بقیه زنجیره تامین کار کند.

یک پالت سفارشی که استفاده از کانتینر را افزایش می‌دهد، اما در نوار نقاله‌های انبار مشکلاتی ایجاد می‌کند، با قفسه‌بندی مشتری سازگار نیست یا دسترسی لیفتراک را محدود می‌کند، ممکن است هزینه بیشتری نسبت به صرفه‌جویی ایجاد کند.

رویکرد بهتر ارزیابی کل سیستم لجستیک است:

برای پالت‌های چوبی قالب‌گیری شده، فرآیند تولید به طراحان انعطاف‌پذیری می‌دهد تا ردپا، دنده‌ها، پاها، ضخامت عرشه، ارتفاع پالت و جرم کلی را در اطراف یک برنامه تعریف‌شده تنظیم کنند. اما هر تغییری هنوز باید در برابر محموله، روش جابجایی و الزامات ساختاری بررسی شود.

استفاده بهتر از کانتینر قبل از بارگیری کانتینر شروع می شود

بخش قابل توجهی از کارایی کانتینر در مرحله طراحی پالت تعیین می شود. رد پای چیدمان کف را کنترل می کند، برآمدگی محموله ابعاد موثر حمل و نقل را تغییر می دهد، ارتفاع پالت بر استفاده از مکعب تأثیر می گذارد، وزن پالت به بار کمک می کند، و آشیانه بودن بر حرکت و ذخیره سازی پالت های خالی تأثیر می گذارد.

بنابراین، برای تولیدکنندگان صادراتی، بهترین طرح پالت صرفاً پالت با بالاترین رتبه بار یا پایین‌ترین قیمت خرید نیست. این پالت است که با کمترین فضا و مواد غیر ضروری متناسب با محصول، کانتینر و سیستم لجستیک پایین دستی است.

وقتی محموله‌ها در مقیاس تکرار می‌شوند، حتی پیشرفت‌های اندکی در ردپای پالت، وزن خالص یا تودرتوی پالت‌های خالی می‌تواند در صدها کانتینر جمع شود. بنابراین طراحی پالت باید به عنوان بخشی از بهینه سازی کانتینر در نظر گرفته شود - نه به عنوان یک تصمیم بسته بندی جداگانه که پس از نهایی شدن طرح لجستیک گرفته شده است.